[SF] Valentine Day
posted on 14 May 2010 14:59 by beer-sandglass
Title : Valentine Day [Re]
Paring : TEM-G
Rate : NC
Author : T-Lek
Talk about : ขอแนะนำตัวนะค่ะ...ชื่อเล็กนะ...อ่านจะเอามาลงผิดช่วงสักหน่อย...(แต่แบบว่าเอาที่เคยเขียนมาลงน่ะ) ฝากด้วยนะค่ะ
Valentine ปีก่อนๆของควอนจียง
..........ถูกแฟนบอกเลิก..........
......เหตุผล......
..........เราเข้ากันไม่ได้..........
Valentine ปีที่แล้วของควอนจียง
..........ถูกแฟนบอกเลิก..........
......เหตุผลเดิม......
..........เราเข้ากันไม่ได้..........
Valentine ปีนี้ของควอนจียง
..........ยังไม่มีแฟน..........
ไม่กล้ารักใคร
กลัว
......คงจะเป็นเหตุผลนี้เหตุผลเดียวเท่านั้น......
t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek
“จียง...วาเลนไทน์นี้ไปเที่ยวกันมั๊ย...”
“แล้วนายไม่ไปกับซึงริหรือไงยองเบ......”
“เอ่อ........พอดีฉันมีเรื่องอยากให้นายช่วยหน่อยนะ......”
“อะไร..................” เงยหน้าจากจอคอมเพื่อมองหน้าเพื่อนคนสนิท
“ก็ซึงริอ่ะ......งอนฉันฉันเรื่องอะไรก็ไม่รู้...วาเลนไทน์ก็จะไม่ไปกับฉัน” บอกพลางทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ
“ก็แล้วนายไปทำอะไรน้องฉันล่ะ..........” ถามอย่างไม่ใส่ใจ ก็คงเป็นเรื่องเดิมนั่นแหละ
“ก็แค่บอกว่ามาชวนนายไปเที่ยววาเลนไทน์กัน......เท่านั้นแหละซึงริก็เลยสบถออกมาว่า [จะไปไหนก็ไปเลย!! พี่มันงี่เง่าที่สุด] พอฉันไปง้อก็โดนเมินซะงั้น.....”
“สมน้ำหน้า!!” จียงตะคอกว่าหลังจากฟังเรื่องที่แสนจะงี่เง่านั้นจบ
“ฉันมาขอให้นายช่วยฉันนะ...ไม่ใช่ซ้ำเติมกันแบบนี้...........”
“ฉันไม่เตะนายก็บุญเท่าไรแล้ว...นายนี่มันงี่เง่าจริงๆ” ว่าอีกครั้ง
“อะไรกัน..........”
“นายบ้าหรือเปล่าเนี่ยยองเบ...วาเลนไทน์ใครเค้าชวนคนอื่นทั้งที่มีแฟนอยู่แล้วไปเที่ยวมั่ง!!”
“ก็..........นาย....” พยายามจะแย้งขึ้นมาแต่ไม่กล้าเอ่ยออกไป
“โธ่เอ๊ย! ฉันไม่เป็นไรหรอกน่า ก็แค่............วาเลนไทน์.......”
“ก็เพราะว่ามันวาเลนไทน์น่ะซิ! ฉันถึงห่วงนาย..........”
.
.
“......บ้าหรือเปล่านายน่ะ.....วาเลนไทน์ไม่ได้ทำให้ฉันตายซักหน่อย..........” ก้มหน้าหลบสายตาเพื่อนตรงหน้า
“จียง..........ถ้านายอยากร้องก็ร้องออกมาเถอะ...”บอกพลางรั้งร่างบางเข้ามากอดลูบผมอย่างปลอบโยน
“......ยองเบ...........”
.
.
.
“.......ฮึก......ทำไม...........”
“นายคือคนสำคัญนะ........รู้มั๊ย”
“ฮึก..............................” มือบางกำเสื้อเพื่อนสนิทแน่น พร้อมเสียงสะอื้นที่ออกมาเป็นระยะ
“เพราะอย่างนี้ไง...วาเลนไทน์นี้ฉันถึงไม่อยากให้นายอยู่คนเดียว........”
.
.
.
.
เค้ารู้ดี
.
.
.
ยองเบรู้ดีเสมอ
.........ว่าควอนจียงนั้นอ่อนแอแค่ไหน..........
.........อ่อนแอกว่าใครทั้งหมด..........
.
.
แม้วินาทีที่ทำเป็นเข้มแข็งก็ตาม
“......ฮึก....ฉันนี่ไม่เหมาะกับการเป็นหัวหน้าพวกนายเลย..........” เอ่ยออกมาอย่างรู้สึกหมดหวังกับตัวเอง
“ใครบอกพี่จียงอย่างนั้นฮะ!” คนตาหยีถลาเข้ามาทันทีที่ได้ยินคำตัดพ้อของพี่ชาย
“พี่น่ะนะ..........สุดยอดลีดเดอร์ของเราเลยฮะ!!” บอกพลางยิ้มอย่างภูมิใจในตัวพี่ชาย ก่อนหันหน้ามาหาแรงสนับสนุนจากพี่ชายตาคม “เนอะพี่”
“อือ..........” ตอบกลับมาสั้นๆ ก่อนใช้สายตาที่ราวกับว่าจะจ้องให้ทะลุเข้าไปในตัวร่างบาง
“......ฮึก...ขอบใจพวกนายนะ......” กล่าวขอบคุณน้ำตาคลอ
t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek
แสงไฟที่ลอดออกมาจากห้องทำให้ยองเบรู้ว่าเพื่อนตัวดีของเขายังไม่นอน
เป็นไปตามที่คาดไว้เสมอ..........
เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็เห็นร่างบางยังคงนั่งอยู่หน้าคอมไม่ห่าง
“เฮ้อ!! นายเนี่ยนา.........จริงๆเลย” เดินเข้ามานั่งเกยโต๊ะคอมพร้อมนมในมือสองแก้ว
“นายเองเหรอ..........ว่าไง” ถามทั้งที่สายตาก็ยังจดจ่ออยู่กับจอคอม
“จะหักโหมเกินไปแล้วนะ..........พักซะบ้างซิ...”ว่าพร้อมส่งนมเย็นๆให้
“ขอบใจ.....ก็มันต้องทำนี่นา.....” รับแก้วนมมาดื่ม ก่อนบอกเหตุผล
“เอาเถอะ.....รีบๆเข้านอนก็แล้วกันรู้มั๊ย..........”
“อือ.....นายเอานมไปให้ซึงริเหอะ...........”
“ไม่บอกก็ต้องเอาไปให้อยู่แล้ว” ยิ้มอย่างอารมณ์ดีเมื่อนึกถึงเจ้าน้องเล็ก
“อย่าโดนไล่ตะเพิดออกมาก่อนล่ะ.....”
“ปากนะนาย..........” ขยี้หัวจียงอย่างหมันไส้ก่อนเดินออกไปพร้อมเสียงโวยวายของร่างบาง
.
.
.
.
“ซึงริ...เปิดประตูหน่อย...” มือหนาเคาะประตูเรียกคนที่อยู่ในห้องพลางเลื่อนมือมาขยับลูกบิดประตู
“อ้าว..........ไม่ได้ล็อคนี่นา...” พึมพำก่อนดันประตูเข้าไปในห้อง
“ซึงริ.....หลับย..........” ยังพูดไม่ทันจบประโยคก็เห็นเพียงแต่ผ้าห่มผืนหนาบนเตียงเท่านั้น ก่อนเดินวนรอบห้องนอนแต่ก็ไม่เจอใครสักคนเดียว
“ไปไหนนะ............” พึมพำก่อนเดินออกมาจากห้องเพื่อไปที่ห้องครัวเผื่อว่าน้องจะหิวแล้วออกมาหาอะไรกิน
.
.
.
.
เหมือนเดิมไม่เจอใคร..........เจอแต่เศษแก้วที่แตกกระจายอยู่บนพื้นบริเวณโดยรอบมีหยดเลือดเป็นแห่งๆ
พลันในใจก็นึกถึงคนที่ตามหาทันที
..........ภาวนาขอให้ไม่ใช่เลือดของซึงริ..........
.
.
.
แต่เหมือนมีลางสังหรณ์แปลกๆ
“จียง...จียง!!” เคาะประตูรัวเรียกอย่างร้อนใจ
“อะไรของนาย..........”
“ซึงริหายไป...มีเลือดหยดในห้องครัวด้วย....ฉันกลัวว่าจะเป็นเลือดของซึงริ....”
“หาทั่วแล้วหรือยัง.........” ถามพลางขมวดคิ้วอย่างเป็นกังวลใจ
“ในห้องนอนไม่มี.........”
“ใจเย็นๆ...อาจจะเล่นเกมอยู่ที่ห้องซึงฮยอนก็ได้.......” ว่าแล้วก็เดินไปยังห้องของคนที่ถูกเอ่ยชื่อทันที
.
.
“ซึงฮยอน.....ฉันเข้าไปนะ....” ไม่บอกกล่าวมากกว่านี้พรวดพราดเปิดเข้าไปทันที
.
.
.
แล้วก็เห็นว่าร่างสูงกำลังเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้คนที่กำลังตามหาอยู่พอดิบพอดี
เหมือนกำลังจูบกันอยู่
ยองเบเห็นเป็นอย่างนั้น........
จียงก็เห็นเป็นแบบนั้นเหมือนกัน........
ไม่ทันที่จียงจะได้ห้ามอะไรเพื่อนข้างๆก็กระโจนเข้าไปกระชากร่างซึงริออกมาจากซึงฮยอนทันที
ก่อนประเคนหมัดเข้าข้างแก้มซึงฮยอน............
“นั่นพี่จะทำอะไรกันแน่!! อย่านึกว่าผมไม่รู้นะว่าพี่รู้สึกยังไงกับซึงริ...” มองด้วยสายตาโกรธเคืองมือที่ใช้กระชากร่างบางนั้นก็กำแน่นเสียจนซึงริรู้สึกเจ็บข้อมือ
“ปล่อยผมนะ! พี่พูดเรื่องอะไร......” พยายามจะสะบัดมือให้หลุดจากมือหนาของคนข้างๆ
“แล้วยังไงล่ะ.....” ซึงฮยอนไม่ยอมแพ้จ้องหน้าตอบกลับไปเช่นกัน แต่หากเป็นใบหน้าที่เย็นชาต่างจากยองเบ
“พี่ก็รู้ว่าซึงริเป็นแฟนผม!!” ตะโกนถามออกมาอย่างเหลืออด
“...เอ่อ.....ฉันว่าอย่า.......” จียงพยายามห้ามแต่โดนเสียงใหญ่ขัดขึ้นซะก่อน
“ก็แล้วมันยังไงล่ะหึ.....ยองเบ” สีหน้าและท่าทางที่ปรากฏอยู่นั้นทำเอายองเบต่อยเข้าไปอีกหมัด
“ผมไม่คิดว่าพี่จะทำแบบนี้กับผมได้...” คำรามออกมา
“นายคิดว่าฉันกำลังทำอะไรคนรักของนายงั้นเหรอ....ฉันรู้ตัวดีเสมอว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่และไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน.....”
“พี่ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ!! ปล่อยซะที.....โอ๊ย!!” เสียงจากน้องเล็กเรียกความสนใจคนทั้งห้องได้เป็นอย่างดี
“ซึงริ! นายเป็นอะไรมากมั๊ย....” ถามอาการด้วยความห่วงใยเมื่อมองเห็นว่าที่ขาของร่างบางนั้นถูกพันด้วยผ้าพันแผล
“ผมจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับพี่!! พี่จะไปไหนก็ไปเลยผมมันไม่สำคัญอยู่แล้ว!! ตะโกนสุดเสียงพลางผลักไสร่างยองเบให้พ้นทาง
“นายพูดเรื่องอะไร.......” ถามขึ้นแต่ร่างบางก็ไม่ยอมตอบพลางพยายามจะเดินออกไปจากห้องนี้ให้ได้ แต่แล้ว
.
.
ร่างทั้งร่างก็ทรุดตัวลงในอ้อมแขนของยองเบที่รีบกระโจนไปรับ
.
.
หมดสติไปแล้ว
ยองเบช้อนซึงริไว้ในอ้อมแขนแกร่งพลางพาเดินออกไปจากห้องโดยไม่ลืมที่จะมองมาทางพี่ใหญ่อย่างโกรธเคือง
“ตกลงนี่มันเรื่องอะไรกันแน่...ซึงฮยอน...” จียงเอ่ยถามขึ้นเมื่อเหลือกันแค่สองคน
“นายชอบซึงริงั้นเหรอ.......”
“...........................”
“ถ้านายเอาแต่เงียบแบบนี้...แล้วฉันแก้ปัญหาได้ยังไง.....” เมื่อเห็นว่าร่างสูงทำท่าจะไม่พูดอะไรเลยตัดใจหันหลังเดินออกมา
“ก็....................น่ะใช่.........” เหมือนได้ยินเสียงดังมาจากข้างหลังแต่ก็แผ่วเบาเกินกว่าที่จียงจะเข้าใจ
t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek
บรรยากาศมันยิ่งย่ำแย่กว่าเดิมขึ้นเรื่อยๆ
ทั้งยองเบ.................
ทั้งซึงฮยอน......................
สองคนนี้ไม่คุยกันเลยนับตั้งแต่เรื่องวานซืน
ไม่สบตากันด้วยซ้ำไป.............
ทำเอาจียงอึดอัดแทน
ส่วนซึงริน่ะเหรอ.......
ก็ยังคงไม่ยอมคุยกับยองเบอยู่ดี..........
พวกเขามีงานที่ต้องใช้ความสามัคคีในอาทิตย์หน้าซะด้วยซิ
จียงเครียด.........
คิ้วที่แทบจะผูกเป็นโบว์ได้อยู่แล้วของจียงนั้นก็ยิ่งขมวดเข้าไปใหญ่
กับสายตาซึงฮยอนที่จ้องมองมาที่เค้าอยู่นานสองนานก่อนที่จะละสายตาออกไป
หมอนี่ต้องการอะไรกันแน่นะ...........
.
.
“ผมไปอัดรายการก่อนนะฮะพี่...” เสียงเจ้าแดซองเอ่ยบอกสมาชิกในวง
“จริงซิ...นายมีอัดเสียงกับซึงริไม่ใช่เหรอยองเบ.........” จียงเอ่ยถามถ้าเค้าจำตารางไม่ผิด
“อืม......คงใช่.....” ยองเบตอบรับก่อนเดินเข้าห้องไปแต่งตัว จากนั้นก็ออกไปพร้อมกับน้องเล็ก
เหมือนสายตาคู่คมกำลังจ้องมอง
เหมือนว่ามันจะทะลุทะลวงเข้ามาให้ได้
.
.
.
มองด้วยความหมายที่ไม่เข้าใจว่าต้องการอะไรกันแน่
.
.
.
“นายมีปัญหาอะไรกับฉันหรือเปล่าซึงฮยอน..........”
“..........ไม่มี........” สองคำสั้นๆ แต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี
“นายต้องการอะไรกันแน่...ฉันไม่เข้าใจ...”
“ก็ไม่จำเป็นต้องเข้าใจ.....................”
แล้วความเงียบก็เข้าปกคลุมเหมือนเดิม
“มื้อกลางวันนายต้องการกินอะไร……....” พยายามหาเรื่องชวนคุยกลบบรรยากาศ
“..........แล้วแต่...........”
แล้วก็เป็นจียงเองที่ทนไม่ได้เดินเข้าห้องครัวไปทำกับข้าวมื้อกลางวัน
“หมอนั่นเป็นอะไรไปนะช่วงนี้.....” พึมพำกับตัวเองก่อนหยิบอุปกรณ์ออกมาทำอาหารโดยไม่รู้ตัวเลยว่าถูกจ้องมองด้วยสายตาแบบนั้นเหมือนเดิม
สายตาที่คอยจ้องการกระทำเหล่านั้น
.........สายตาที่ยากจะคาดเดา..........
แต่เหมือนต้องการดูดกลืนเข้าไปทั้งตัว
.........ไม่รู้เจตนาที่แท้จริง..........
“โอ๊ย! ร้อนๆๆ..........” เสียงใสร้องขึ้นเนื่องจากมือบางไม่ทันระวังจับเข้าที่หูร้อนๆของหม้อ
“ระวังหน่อยซิ...............” เสียงใหญ่ดังข้างหูพร้อมกับที่หม้อถูกมือใหญ่ใช้ผ้าจับออกมา
“.....มันลืมนี่นา............” บอกเสียงอ่อน
“เลิกทำ...แล้วไปหายาทาซะ..........”
“มันยังไม่เสร็จ........”
“ฉันจะทำต่อให้เอง........” เมื่อเห็นว่าร่างบางพยายามค้านเลยยื่นข้อเสนอให้
“อย่างนายเนี่ยนะ!” ร้องออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก็ซึงฮยอนเคยทำอาหารที่ไหนกันล่ะ
“อย่างฉันแล้วทำไม..........” หันมาจ้องร่างบางอย่างเอาเรื่อง
“......ก็....นาย..........”
“ฉันทำเป็นน่า...........” บอกอย่างรำคาญ
“ฉันกลัวกินไม่ได้..........” ว่าแล้วก็ดึงดันที่จะทำต่อ
“ไปทายาเถอะน่า!”
“ยุ่งน่านายน่ะ!”
“อย่าทำให้เป็นห่วงนักได้ไหม!!” ตะโกนออกมาอย่างเหลืออด ก่อนลากร่างบางออกมาจากห้องครัว แล้วผลักเบาๆให้ร่างบางนั่ง ก่อนเดินไปเอากล่องปฐมพยาบาล
“จะทำอะไรน่ะ.........” จียงถามทันทีที่ซึงฮยอนเอื้อมมือมาจับเข้าที่มือของเขา
“..............ทายา..............” เงยหน้าขึ้นมาตอบก่อนก้มลงไปบีบหลอดยาใส่มือ
“ฉันทำเองได้..........”
“เฉยๆ.......................” เหมือนดุแต่ก็ยังคงทายาให้อย่างเบามือ
สายตาของร่างบางจ้องการกระทำนั้นอย่างต้องการจะรู้อะไรบางอย่าง
.
.
“นาย...ชอบซึงริเหรอ......” ถามเสียงเรียบ
“.....................................”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน..........”
“.....................................”
“ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลยนะเนี่ย.....”
“ก็เพราะว่านายเอาแต่อกหักไง..........” พูดขึ้นก่อนจะพันแผลให้
“.....................................”
“........หัดดูแลตัวเองซะบ้างซิ.....”
“.....................................”
“เมื่อกี้ยังเอาแต่ตั้งคำถามนี่นา...เงียบทำไมล่ะ...”
“......ขอบใจ.............” กล่าวขอบคุณเมื่อซึงฮยอนพันมือให้เสร็จ
“............วาเลนไทน์นี้ไปเที่ยวกันไหม.....” ร่างบางเงยหน้ามองซึงฮยอนว่าพูดอะไรกันแน่
“นาย........พูดว่าอะไรน่ะ??”
“วาเลนไทน์นี้ไปเที่ยวกันไหม......”
“แล้วนาย......ไม่อยากไปกับซึงริเหรอ” จ้องร่างสูงตาแป๋วรอคำตอบ
“ทำไมนาย........เฮ้อ!! จริงๆเลย......” สบถออกมาอย่างหัวเสียก่อนลุกเดินมาจากตรงนั้น
“ง่ะ....อะไรของนาย........” จียงถึงกับงงกับท่าทางของเพื่อนตัวสูง เดินตามเข้าไปในครัว
“...เหลืออะไรที่ต้องทำ.....” ถามพลางมองหาอุปกรณ์
“ก็เหลือแต่ข้าวผัดนั่นแหละ........”
“นายออกไปนั่งรอข้างนอกป่ะ...........”
“ไม่เอาฉันจะอยู่ดูนายทำ......เพื่อมันไหม้ขึ้นมาจะแย่......”
“...........ตามใจ......” พูดออกมาอย่างอ่อนใจ ก่อนทำเป็นไม่สนใจร่างบางอีก
เมื่ออุปกรณ์ครบร่างสูงก็ลงมือทำอย่างขะมักเขม้น
ทำเอาร่างบางถึงกับงงกับท่าทางที่ดูช่างเป็นเรื่องง่ายดายเสียเหลือเกิน
กับการทำอาหารของซึงฮยอน..........
“.........ไม่น่าเชื่อแหะ........” พึมพำกับตัวเองเบาๆ
.
.
“ฉันอยากกินมะเขือเทศอ่ะ......” ร้องสั่งร่างสูงที่ง่วนกับการหั่นผัก
“.......เรื่องมาก...............” บ่นออกมาเล็กน้อยแต่ก็หยิบมะเขือเทศมาหั่นให้ตามต้องการ
“เอาเยอะๆเลยนะ........อ่ะ! แครรอทด้วย.........” แกล้งสั่งมากกว่าเดิม ร่างสูงหันมามองด้วยสายตาเคืองๆ แต่ก็ทำให้เหมือนเดิม
“แครรอทต้องทำเป็นลูกเต๋าซิ.......” แกล้งทำหน้าไม่พอใจที่ร่างสูงหั่นแครรอทเป็นแว่นๆ
“..................มีอะไรจะสั่งอีกไหม.........” ถามเสียงต่ำ
“อืม............ไม่มีแล้วล่ะ.........รีบๆทำซิฉันหิวแล้ว........” พร้อมทำท่าประกอบลูบท้องแสดงท่าทีหิว
“.....................................” เหมือนจะได้ยินเสียงพ่นลมหายใจ แต่ร่างบางก็ทำเป็นไม่สนใจ
ผ่านไปเพียงครู่ก็ได้กลิ่นหอมฉุยลอยเข้าจมูก
ร่างบางรีบยกตะเกียบกับช้อนไว้ในมืออย่างเตรียมพร้อม
เห็นอย่างนั้นร่างสูงก็แทบจะอดกลั้นเสียงหัวเราะไว้ไม่ได้ เก๊กหน้าขรึมตักข้าวให้ร่างบาง
“น่ากินจัง!” ไม่รอช้ารีบตักคำแรกเข้าปากทันทีที่ถึงจาน สีหน้ากับคำแรกที่สัมผัสลิ้น เกินบรรยายว่ารู้สึกอย่างไร ออกจะอึ้งๆเล็กน้อย
“...........ทำไม.......อร่อยจัง.....” ชมก่อนที่จะตักอีกคำเข้าปาก และคำต่อๆไปอย่างรวดเร็ว
“ช้าๆก็ได้........เดี๋ยวติดคอ.........” บอกก่อนนั่งลงตรงข้ามกัน
“ไม่น่าเชื่อว่านายจะทำอร่อย........ง่ำๆ...”
“ฉันดูแย่ขนาดทำอาหารไม่เป็นเลยหรือไง......”
“.........อือ...ก็ฉันไม่เคยเห็นนายทำเลยนี่นา......” ยังเคี้ยวไม่เสร็จดีก็ตอบร่างสูง
“เคี้ยวให้หมดก่อนเถอะน่า..........เลอะแล้วเห็นไหม......” มองด้วยสายตาดุๆก่อนเอื้อมมือไปปาดเศษอาหารที่ปากบาง ทำเอาร่างบางสะอึกกับการกระทำนั้น
“แค่กๆ.....แค่กๆๆ...แค่ก...แค่ก...น้ำ.......” ร่างบางบอกด้วยความทรมานกับอาการอาหารติดคอ ไวพอกับที่ร่างสูงหยิบน้ำมาให้
“...ค่อยๆ...............” ร่างสูงป้อนน้ำให้ร่างบางอย่างระมัดระวัง
“.....แค่กๆ....อ่า...ค่อยยังชั่ว........”
“ก็บอกแล้วไงว่าไม่ต้องรีบ เคี้ยวให้หมดก่อน.........”
“ก็เพราะนายนั่นแหละที่อยู่ๆก็......./////” แล้วก็หน้าขึ้นสีเมื่อนึกถึงการกระทำนั้นของร่างสูง
“...ความผิดฉันงั้นซิ...........”
“ก็...........เอ่อ.....ฉ...ฉันอิ่มแล้วล่ะ........” พูดเสียงอึกอักก่อนลุกออกมา ร่างสูงมองตามแผ่นหลังของร่างบางอย่างที่จะคาดเดากับความคิดนั้นได้
เกิดอะไรขึ้น
..........รู้สึกแปลก..........
มันแปลก
..........เพราะอะไร..........
.
.
ไม่เข้าใจ
.
.
ร่างบางนั่งอยู่บนเตียงนอนมองตัวเองผ่านกระจกเงา
แล้วก็เห็นว่าสีหน้าเปลี่ยนไป.....มันออกแดงๆ......
หัวใจเริ่มเต้นเป็นปกติขึ้น แต่ก็ยังคงรู้ว่ามันแปลกอยู่ดี
.............ความรู้สึกแบบนี้มัน................
เคยรู้สึกอยู่บ่อยๆ เมื่อเจอใครถูกใจ
..............แต่กับซึงฮยอน..............
..................................มันแปลกจริงๆ................................
“บ้า! นายต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ จียง.......” ว่าบุคคลที่อยู่ในกระจก
ภาพเหล่านั้นยังคงฉายชัดในหัวสมอง...ลบทิ้งไม่ได้สักที
“เพ้อเจ้อน่า! หมอนั่นชอบซึงรินี่นา.....คิดอะไรเนี่ย!!” ว่าอีกครั้งก่อนล้มตัวนอนบนเตียง
t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek
“ทำไมวันนี้พวกนายร้องเพลงออกมาได้แย่ขนาดนี้น่ะ...” เสียงผู้จัดการบ่นอย่างอารมณ์เสีย
“ขอโทษครับ.....” สองเสียงประสานคำขอโทษ
“ฉันไม่ต้องการคำขอโทษ...ฉันต้องการให้พวกนายมีความรู้สึกร่วมลงไปในเพลง! เข้าใจใช่ไหม!”
“...........................”
“พวกนายไปพักก่อนเถอะไป........” สั่งพักก่อนเดินห่างออกไป
มันดูแย่มาก
.
พวกเขาคงดูแย่มากๆ
.
ฟังดูก็รู้ว่าเสียงที่ประสานออกมานั้น
.
.
แย่
เรื่องระหว่างยองเบกับซึงริก็ยังเหมือนเดิม
......ซึงริไม่ยอมคุยกับยองเบสักนิด......
แม้ว่ายองเบจะพยายามหาเรื่องคุยด้วย
......แต่ซึงริก็ให้ยองเบคุยผ่านใครบางคน......
“ซึงริ.................” เรียกอีกครั้ง
“...........................” ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจากเดิม
“...........................”
“ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะฮะ......” หันไปบอกพวกพี่ๆทีมงาน แล้วลุกเดินออกไปโดยไม่สนใจยองเบสักนิด
การกระทำที่ทำเอายองเบทนไม่ไหว เดินตามร่างบางมาถึงห้องน้ำศิลปิน
***กริ๊ก***
เสียงที่ลงกลอนลูกบิดประตูเรียกความสนใจจากซึงริได้เป็นอย่างดี
“นั่นพี่จะทำอะไร!.....” ประโยคแรกที่ซึงริพูดกับยองเบด้วยความตระหนก
“พี่ต้องการคุยกับนายให้รู้เรื่อง........” บอกก่อนสาวเท้าเข้ามาใกล้
“ผมไม่มีอะไรจะคุยกับพี่........” ตอกกลับพลางก้าวถอยหลังอย่างระแวดระวัง
“พี่ทนมาตั้งแต่ตอนนั้น.....พี่ต้องการอธิบายและต้องการคำอธิบาย.....” เริ่มก้าวขายาวขึ้นเรื่อยๆ จนร่างบางก้าวอย่างลนลานแผ่นหลังชนกับกำแพงห้องน้ำ
“อย่ามาเข้าใกล้ผมนะ!!” ตะโกนออกมา
.
.
.
.
“.......นายชอบพี่ซึงฮยอนเหรอ.........”
“.....................................” ร่างบางไม่ตอบคำถามเอาแต่ก้มหน้า
“...วันนั้น.........พี่ขอโทษ...ที่ทำนายเจ็บ....” กล่าวขอโทษอย่างรู้สึกผิดที่ทำให้ข้อมือเล็กๆนั่นแดง ยังไม่รวมกับฝ่าเท้าที่เขาอาจทำมันด้วย
“พี่มาขอโทษผมทำไม.....พี่ไม่จำเป็นต้องขอโทษด้วยซ้ำ.....” เอ่ยก่อนเลื่อนตัวมาทางซ้ายเพื่อหลบคนตรงหน้า หากแต่ยองเบยกมือทั้งสองข้างขึ้นมายันได้ทัน
“ขอร้องล่ะ.....อย่าทำแบบนี้อีกเลยนะ.....” ร้องบอกร่างบาง
“..........เหอะ! ผมซิควรเป็นคนขอร้อง...ไม่ใช่พี่!!” ยองเบมองร่างบางอย่างไม่เข้าใจ
“เลิกยุ่งกับผมเถอะนะ......” จ้องหน้าร่างหนานิ่ง แววตาไม่แสดงความรู้สึกใด
“...........................” มือที่ใช้ยันล่วงลงมาข้างกาย ร่างเล็กถือโอกาสเลี่ยงออกมา
“นายต้องการจะเลิกกับพี่ใช่ไหม............” ถามเสียงแผ่วเรียกให้ร่างบางหยุด
“.....ก็แล้วถ้าผมต้องการแบบนั้นล่ะ.........พี่จะเลิกไหม...” ถามกลับบ้าง
“.....................................” เมื่อยองเบไม่ตอบอะไรร่างบางก็ตั้งท่าจะเดินออกไปจากห้องน้ำ
“..........ไม่เลิก.....ถ้าพี่มีสิทธิตอบแบบนี้.......”
“...........................”
“ไม่เด็ดขาด!!” ตอบเสียงแน่วแน่ ก่อนรั้งร่างบางเข้ามาสวมกอด
“...........................”
“.....แต่ที่เหลือมันคงขึ้นอยู่กับนาย.............” โอบรัดแน่นขึ้นอย่างโหยหา ก่อนที่จะปล่อยซึงริให้เป็นอิสระ แล้วก็เดินออกมาจากห้องน้ำ
มันคงถูกลิขิตให้เป็นแบบนี้ซินะ
.
.
ก็ในเมื่อเขาเป็นคนเลือกเอง
แต่ทำไม
.
.
เจ็บ
เกินกว่าจะทนไหว
ร่างเล็กๆทรุดตัวลงกับพื้นห้องน้ำ ทำนบน้ำตาไหลมาไม่ขาดสาย
ไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้......
แต่..........มันคงสายไปแล้ว.........
เขามาช้าไป......มาทีหลัง.....ความสำคัญก็ต้องเป็นสอง
t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek
“พี่ซึงฮยอน.................” เสียงเล็กเจือสะอื้นเอ่ยเรียกพี่ใหญ่
“ซึงริ.........เป็นอะไรไป.......” เมื่อเห็นใบหน้าของน้องชายซึงฮยอนก็รีบถลาเข้าไปคว้าร่างบางมากอด
“....ผม.....ฮึก..........” น้ำอุ่นไปลงบนบ่าแกร่ง
“...........................” นี่อาจเป็นคำปลอบโยนของพี่ใหญ่ ถึงแม้จะไม่มีเสียงแต่การกระทำก็บ่งบอกได้เป็นอย่างดี
****เคร้ง!!~****
เสียงจานกระทบพื้นเรียกความสนใจจากทั้งคู่
“เอ่อ......ขอโทษที่...เอ่อ...รบกวน.......” เสียงกล่าวขอโทษของจียงมือบางก้มลงเก็บจาน และผลไม้ที่เตรียมเอาไว้ ก่อนเดินไปหยิบจานใหม่แล้วเดินเข้าห้องอย่างรวดเร็ว
เหมือนว่าร่างสูงรู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหลังจากนี้ แต่..............ซึงริ...........
“ถ้าพี่อยากคุยกับพี่จียงก็ไปเถอะฮะ.....ผมอยู่คนเดียวได้....”
“แล้วนายก็จะคิดน้อยใจว่ามาทีหลังน่ะเหรอ.........” พูดอย่างรู้ว่าถ้าปล่อยน้องไว้คนเดียวจะเกิดอะไรขึ้นพลางปาดน้ำตาให้
“ปล่อยให้จียงจัดการปลอบเพื่อนของเขาก่อนเถอะ...” ร่างสูงเน้นคำเพื่อบอกให้น้องรู้ว่าหมายถึงใคร
“...........................”
“มาทางนี้เถอะ..........” ว่าแล้วก็จูงมือน้องเข้าห้อง
t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek
“...เอ่อ.....โทษทีที่ให้คอย.......” จียงกล่าวหลังจากเข้าห้อง
“อือ...................................”
.
.
.
“เกิดอะไรขึ้นอีกล่ะ.....” ถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ
“ท่าทางวาเลนไทน์นี้ฉันคงจะไม่มีแฟนซะแล้วล่ะ..............” บอกด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ
“ยังไม่คืนดีกันอีกเหรอ...........” ถามอย่างเป็นห่วง
“.......อือ..........คงจะหยุดอยู่แค่นี้ล่ะมั้ง..........”
“.....นายรออยู่นี่ก่อน เดี๋ยวฉันจัดการให้..........” บอกก่อนเดินออกมาจากห้องอีกครั้ง
“ซึงฮยอน.....” จียงเรียกพลางเคาะ สักพักห้องก็ถูกเปิดออกมา
“ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม...ซึงริด้วย......” บอกก่อนมองไปยังน้องชายของเขา ร่างสูงเลยหลีกทางให้จียงเข้ามา
“ซึงฮยอน.......ฉันขอถามนายนะแล้วนายก็ต้องตอบ...นายชอบซึงริใช่ไหม!” ถามเสียงดังฟังชัด
“...........................”
“....พี่จียง................”
“โอเคนายคงไม่อยากบอกเหมือนเดิม.....งั้นพี่จะถามนายนะซึงริ...นายยังชอบยองเบอยู่หรือเปล่า.....”
“...........................”
“...........................”
ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง
“จะให้ผมตอบยังไง.....ถ้าหากใจพี่ยองเบเห็นพี่สำคัญกว่าผม........” ซึงริเอ่ยออกมาอย่างตัดพ้อ
“นายรู้ได้ยังไง.....”
“ผมได้ยิน.....ที่พวกพี่คุยกันหมดแล้ว..........พี่ยองเบเห็นพี่สำคัญ”
“แล้วนายคิดว่ายองเบไม่ให้ความสำคัญกับนายเหรอ...”
“................................”
“หมอนั่นเป็นห่วงนายมากนะ.......”
“............ก็คงไม่เท่าพี่..........”
“...เออ! คงใช่!! พี่สำคัญมากกว่านายอยู่แล้ว.......” ตะโกนออกมาอย่างเหลืออด
“จียง!...........” มือใหญ่บีบเข้าที่ต้นแขนจียง
“ปล่อย! ตอนนี้นายไม่เกี่ยว.........” หันมาบอกด้วยสายตาที่เศร้าแกมตัดพ้อเล็กน้อย
“มันแน่นอนอยู่แล้วล่ะว่ายองเบต้องเห็นฉันสำคัญกว่านาย...เรารู้จักกันมาตั้งนาน.......ส่วนนาย.....ก็แค่ไม่กี่ปีเท่านั้น......”
“จียง!” ร่างสูงขึ้นเสียงอีกครั้งหากแต่จียงไม่สนใจ
“....สำคัญมาก...............” จียงเน้นอีกรอบ
“.....พอเถอะฮะ.........ฮึก...” น้ำตาของน้องเล็กไหลลงมาอีกครั้ง
“นายจะทำเกินไปแล้วนะจียง.....” ว่าจียงก่อนดึงร่างซึงริเข้ามากอดปลอบโยน
“สำคัญที่สุด..............ในฐานะเพื่อน........เพื่อนที่รักกัน.....”
“............................”
“ส่วนนาย........ในฐานะแฟน.....”
“...........................”
“นายคงเข้าใจความแตกต่างระหว่างเพื่อนกับแฟน.........” บอกพลางมองตรงไปอย่างไม่รู้สึกอะไรอีกแล้วก่อนหันหลังกลับ แล้วก็เจอร่างของยองเบ
“ซึงริ.............” เอ่ยเรียก เมื่อเห็นอย่างนั้นจียงก็หันมามองทางนั้นอีกครั้งก่อนเดินออกไป
“...........ฮึก...พี่ยองเบ......” ผละออกจากอ้อมกอดของพี่ชายแล้วหันมากอดยองเบแทน
“พี่ขอโทษ.......” คำขอโทษที่กล่าวซ้ำอีกครั้ง
“.....ฮึก...ผมขอโทษฮะ..........” กล่าวเช่นกัน
เหมือนว่าบรรยากาศเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ
.
.
“นายคงโกรธพี่ซินะ.........”
“...ไม่ฮะ........ผมผิดเองที่คิดอะไรไปเองคนเดียว.......”
“ก็ถ้าพี่ไม่ทำตัวแบบนั้นนายก็ไม่คิดแบบนี้หรอก......”
“....ผมทำให้หลายคนยุ่งยาก........” หันมามองซึงฮยอนอย่างสำนึกผิด
“ขอโทษผิดคนแล้วล่ะ.........นายควรขอโทษจียง......” บอกพลางลูบหัวน้องอย่างรักใคร่
“จริงซินะฮะ......พี่จียง........”
“...........................”
“ผมลืมไปได้ยังไงกัน ทั้งๆที่พี่เขาดีกับผมมากๆ...แต่ผมกลับอิจฉาพี่จียง.....”
“นายทำให้จียงรู้สึกแย่เลยล่ะ...” ยองเบบอก ทำเอาสีหน้าของซึงริซีดลง
“ผม...ควรทำยังไงดี......”
“นั่นซิ.....หมอนั่นต้องรู้สึกผิดที่ตัวเองเป็นต้นเหตุแน่ๆ...” เสียงพี่ใหญ่เอ่ยออกมา
“ไปเถอะฮะพี่........” ยองเบบอก
“...........................” ร่างสูงมองอยู่นานเหมือนต้องการทวงอะไรบางอย่าง
“...โอเคฮะ...ผมขอโทษพี่ที่เข้าใจผิด.......” แล้วยองเบก็พูดในสิ่งที่พี่ใหญ่ต้องการ
“....ไม่เป็นไร...........”
“ขอบคุณนะฮะ.........สำหรับหลายๆอย่าง.......โดยเฉพาะสิ่งที่พี่กำลังทำ....” แล้วก็ยิ้มให้พี่ใหญ่อย่างรู้กันในความหมาย
“พยายามเข้านะฮะพี่ซึงฮยอน...” เสียงน้องเล็กอวยพรส่งท้าย
ใบหน้าใสถูกเชยขึ้นมาสบตาอีกครั้ง
สายตาที่สื่อสารถึงกัน.......
เหมือนคุยกันผ่านทางสายตา..........
..........เข้าใจกันเป็นอย่างดี.........
ริมฝีปากเล็กๆของซึงริถูกทาบทับโดยริมฝีปากของยองเบ
ดูอ่อนโยน และลึกซึ้ง............................................................
“เอ่อ..........ตอนนี้ผมคงดูไม่ได้ซินะฮะ........” พึมพำหลังจากยองเบถอนริมฝีปากออกมา
“นั่นซินะ........ทั้งน้ำตา ทั้งขี้มูกปนกันไปหมดเลย...” บอกก่อนบีบเข้าที่จมูกร่างบาง
“....ล...แล้วใครใช้ให้พี่...จูบ...ผมล่ะ.....” ว่าพลางดันตัวออกมาจากร่างพี่ชาย
“ก็ไม่มี..........นายน่าจูบ......” บอกให้ร่างบางหน้าซับสีมากกว่าเดิม
“..ผม....ง่วงนอนแล้ว...............” เบี่ยงตัวเลี่ยงจากตรงนั้นเดินไปยังประตู
ยังไม่ทันที่มือบางจะบิดลูกบิดประตู แผ่นกระดานนั้นก็ถูกดันเข้ามาเกือบชนหน้าร่างบาง
“มีอะไรหรือฮะพี่...........” ถามก่อนดึงตัวร่างบางให้พ้นบานประตู
“จียง............หายไป....” แววตาบ่งบอกว่ามันเป็นเรื่องจริงทำเอายองเบเครียดตาม
“หาทั่วแล้วเหรอฮะ.......”
“หลังบ้านไม่มีฮะพี่ซึงฮยอน........” เสียงแดซองโพล่งขึ้นมาตามด้วยตัวโผล่เข้ามา
“......โทรตามพี่จียงซิฮะ........” เสียงน้องเล็กเสนอ
“.....................................” มือใหญ่ชูมือถือที่แสดงให้รู้ว่าจียงไม่ได้เอามันไปด้วย
“แย่ละซิ! ฝนตกซะด้วย........” ยองเบเอ่ยเสียงเครียด
“เดี๋ยวฉันออกไปตามหาข้างนอก....พวกนายอยู่รอที่นี่แล้วกัน......” ซึงฮยอนสั่งก่อนหุนหันพลันแล่นออกไปทันที
“.......พี่จียงจะอยู่ที่ไหนนะตอนเนี้ย.........” แดซองเอ่ยขึ้นมา
t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek
สายฝนโปรยปรายอย่างไม่ปรานีใดๆทั้งสิ้น
หยาดน้ำแต่ละหยดนั้น
.
เสมือนกับต้องการกรีดหัวใจใครบางคน
.
.
ให้แหลกสลาย
เจ็บปวดเกินกว่าที่จะแบกรับไว้
ทั้งที่คิดว่าจะไม่รู้สึกแบบนี้อีกแล้ว
.
ทว่า
.
.
.
ความรู้สึกนั้นชอบล้อเล่นอยู่เสมอ
ไม่เป็นดั่งต้องการแม้นิด
.
.
.
น้ำตา
.
ช่างเข้ากันดีจริงๆกับเม็ดฝนเหล่านั้น
..................ถ้าหากห้ามความรู้สึกเหล่านั้นได้ก็คงดี..................
ผู้คนมากมายวิ่งหลบฝนกันจ้าละหวั่น แน่ล่ะถ้าเปียกขึ้นมาคงยุ่งน่าดู และถ้ายิ่งเป็นคนที่เป็นหวัดง่ายๆ แล้วล่ะก็.......คงไม่เหลือ............
แต่ก็มีบางคนที่เดินตากฝนอย่างนั้นไปเรื่อยๆ ไม่มองหาที่หลบฝน ไม่มีจุดหมายที่จะไปด้วยซ้ำ
เหมือนต้องการให้หยาดน้ำเหล่านั้นกระหน่ำถาโถมลงมา..................
เพื่อกลบความรู้สึกต่างๆให้มิด............
.
.
แต่ดูเหมือนมันจะยิ่งทวีความรู้สึกรุนแรงขึ้น
ฝน
.
.
คงช่วยได้แค่ดูดกลืนน้ำตาให้เพียงเท่านั้น
“คุณครับ! ระวังรถ!!” เสียงหนึ่งตะโกนเตือน แต่คงช้าไปถ้าไม่รีบเข้าไปคว้าตัวมาไว้
ร่างบางๆ ถูกกระชากให้หลบพ้นรถที่สาดแสงเข้าใกล้ เรียกสติให้กลับคืนมา
“คุณไม่เป็นไรใช่ไหมครับ.........” ถามอย่างห่วงๆ หลังพาร่างบางมาหลบฝน
“.........ข...ขอบคุณ............”
“ระวังหน่อยนะครับ......ฝนตกแบบนี้......” เตือนอย่างเป็นห่วง
“.....................................”
“หัดเป็นห่วงตัวเองบ้างนะครับ...เหม่อแบบนี้อันตรายนะครับ.......”
“.....................................”
“อย่าทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วงซิครับ...........” เหมือนคำพูดเหล่านั้นจะสะท้อนก้องไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า พาลให้นึกถึงใครบางคนที่เตือนในลักษณะนี้เหมือนกัน
“...ซึงฮยอน......................”
“เป็นอะไรไปครับ......เจ็บตรงไหนเหรอครับ...” เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าน้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้น
“.......ฮึก...ฮึก.........” พยายามกลั้นเสียงสะอื้น
“ไปหาหมอไหมครับ.......” ถามความเห็นคนตรงหน้าอย่างกังวล
“......ไม่เป็นไร.....ขอบคุณที่ช่วยผมไว้...คุณไปเถอะครับ.....ผมไม่เป็นไรแล้ว....”
“..แต่ผมว่า......”
“ไม่เป็นไรแล้วจริงๆครับ.........” บอกอีกครั้งก่อนโค้งแทนคำขอบคุณ
“ถ้างั้น..........ระวังตัวด้วยนะครับ............” หันหลังอย่างลังเลแต่พอเห็นว่าคนๆนั้นบอกว่าไม่เป็นอะไรจึงเดินออกไป
เมื่อร่างของคนที่ช่วยลับตาไปแล้วร่างบางก็รีบเร่งเดินไปยังที่ใดที่หนึ่ง
ฝ่าสายฝนที่ยังกระหน่ำไม่เลิก..........
เหมือนว่าฝีเท้าจะชะลอความเร็วลงทั้งที่ใจรีบไป
เหมือนว่าสายตาพร่ามัวมองไม่ค่อยเห็น...............
ไม่ทันที่จะได้ไตร่ตรองอะไรร่างทั้งร่างก็ทรุดฮวบท่ามกลางสายฝนหมดสติไป
.
.
.
คงจะเป็นจริงดั่งว่า
.
.
ฝนไม่เคยปรานีใคร
.
.
จิตใจที่ว้าวุ่น
เหมือนสายฝนจะสนุกยิ่งนัก
.
กระหน่ำลงมาอย่างซ้ำเติม
ไม่มีวี่แววว่าจะซาลง
.
.
.
ช่างเข้ากันเหลือเกิน
.
ความว้าวุ่น
กับสายฝน
.
.
เสียงวิ่งฝ่าสายฝนอย่างไม่ลดละพยายามให้ถึงที่ที่ต้องการเจอใครสักคน ต้องการเห็นหน้า ต้องการสัมผัส แต่ยิ่งรีบก็เหมือนกับว่าถูกแกล้ง
“จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้นะ.........ตากฝนมาซะขนาดนั้น......” บ่นกับตัวเองก่อนเหลียวหลังไปมองเหมือนกับว่าคนที่แป็นห่วงอยู่ตรงนั้น
พลั่ก!!
“ขอโทษฮะ.......” กล่าวขอโทษทั้งที่ไม่รู้ว่าเดินชนใคร
“ไม่เป็นไรฮะ.................” ร่างสูงไม่สนใจสิ่งใดทั้งสิ้นยังคงตั้งหน้าวิ่งต่อไป
“รู้สึกแปลกแฮะ...” มองตามหลัง เหมือนกับคนๆนั้นกำลังจะไปในที่ที่เขาผ่านมา มันก็จริงอยู่ที่เขาวิ่งไปตรงนั้นก็ต้องผ่านที่ที่เขามาอยู่แล้ว แต่..........................
“.........ทำไมมาช้าจังเลย................” เสียงเรียกใครคนหนึ่งขัดจังหวะพอดี
“ขอโทษที.......มีอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ..............”
อยู่ไหนนะ
.
.
.
อยู่ที่ไหนกัน
.
.
อย่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นเลยนะ
.
ขอร้องล่ะ
เหมือนฝนเหล่านั้นจะรับคำขอที่อยู่ในใจของใครบางคน
.
เริ่มซาลงแล้ว
....................และเหมือนกับว่าจะเจอใครคนหนึ่งพอดี....................
พลันสายตามองเห็นร่างของใครบางคนนอนสลบอยู่กับพื้น
ทั้งที่ยังไม่เห็นหน้า แต่เหมือนกับว่ามีสิ่งที่บ่งบอกให้รู้..........
.........ว่าใช่คนที่ตามหาอยู่..........
“จียง! จียง.............ไม่เป็นไรนะ” เสียงต่ำเรียก แต่ก็ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา ก่อนตัดสินใจช้อนร่างบางนั้นเข้ามาอุ้มแล้วรีบเดินไปยังที่ที่ตัวเองมา
t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek
ใบหน้าที่ซีดขาวราวกับกระดาษ
ความอ่อนเพลียที่ฉายชัด
.
.
.
ทำเอาหลายๆคนเป็นห่วง
.
.
ทั้งคนที่หมดสติ
..........และคนที่นั่งเฝ้า..........
ความอบอุ่นส่งผ่านมือสู่มืออาจช่วยคลายลงได้บ้าง
แต่ก็ไม่ดีนัก
ทำเอาคนเฝ้าร้อนใจยิ่งขึ้น
....................อย่างน้อยก็ช่วยรู้สึกตัวขึ้นสักหน่อย....................
“................ซึงฮ.........ฮยอน.........” เพียงเสียงที่เล็ดลอดออกมาจากปากบาง ก็ทำเอาเจ้าของชื่ออุ่นใจขึ้น
“ว่าไง......จียง...............”
“.................................” ไม่มีเสียงตอบกลับแต่มือที่ถูกกุมไว้นั้นขยับตอบสนอง
“.......ขอบคุณ.......ที่รู้สึกตัว...........” เอ่ยออกมาทั้งที่ร่างบางไม่รู้เรื่อง
“...........................”
“แต่ช่วย.........ฟื้นขึ้นมาหน่อยได้ไหม.........” คำขอร้องที่ดูจะมากเกินจะตอบแทนได้
“...........................”
“.....มากไปซินะ...........” ก้มหน้าพึมพำกับตัวเองเบาๆ
เปลือกตาคู่บางเผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างทรมาน
เหมือนว่าแสงมันแยงเข้ามาในลูกตา
แต่ความพยายามที่จะเปิดเปลือกตาออกนั้นมีสูงมาก
ศีรษะส่ายเล็กน้อยเพื่อหลบหลีกแสง
.
.
ก่อนที่ภาพต่างๆจะปรากฏชัดขึ้น
จนกระทั่งมองเห็นใครบางคนกุมมือไว้แน่น
“ซึง........ฮยอน........” ร่างเสียงอ่อน
“........อย่าเรียกชื่อฉันอย่างเดียวซิ..........ตื่นขึ้นมามองหน้าฉันหน่อย........” พูดไม่ทันจบร่างสูงก็ต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นร่างบนเตียงฟื้นแล้ว
“จียง! นายฟื้นแล้ว.................” ร้องออกมาอย่างปิดความดีใจไว้ไม่มิด
“........ฉัน.........เป็นอะไร..........”
“นายไข้ขึ้น..........” บอกพลางวัดไข้อีกครั้ง
“...........................” ร่างบางพยายามนึกเรื่องราวทั้งหมดก่อนจะจำได้ว่าตัวเองหมดสติไป แต่ไม่ใช่ที่นี่
“.....ฉันเจอนายหมดสติอยู่หน้าสวนสาธารณะ.......” เฉลยข้อสงสัยให้
“..........ขอบใจ..........” ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรร่างบางเลยเอ่ยคำขอบคุณแทน
“หิวมั๊ย..........”
“....................ฉันหลับไปกี่วัน.......” พยักหน้าตอบก่อนถามอีกครั้ง
“ประมาณ 3 วัน.....เดี๋ยวฉันมาไปอุ่นข้าวให้นายก่อนนะ.......”
“อือ.................” พยักหน้าเล็กน้อยตามคำพูดร่างสูง
ความรู้สึกปวดหัวแล่นเข้ามาทันทีที่ขยับตัวขึ้น
เป็นเหมือนสิ่งบ่งบอกว่าอย่าเพิ่งขยับ
สามวันนี้คงทำให้หลายๆคนลำบากน่าดู
ทั้งที่เค้าไม่อยากเป็นภาระให้ใคร...
“พี่ซึงฮยอนฮะ...ออกมากิน.......พี่จียง!” เสียงน้องเล็กร้องลั่นเมื่อเห็นว่าพี่ชายฟื้นขึ้นมาแล้ว
“ซึงริ..............” ยิ้มทักอย่างอ่อนแรง
“ดีใจจังที่พี่ฟื้นแล้ว!” ดูก็รู้ว่าความดีใจปิดไม่มิดเลย ก่อนที่ทั้งสองจะได้คุยอะไรมากกว่านี้ ร่างสูงก็กับมาพร้อมถ้วยร้อนๆในมือ
“อ่ะ....พี่ซึงฮยอน.......ผมช่วยนะฮะ.........”
“น่ากินมากเลยนะฮะพี่จียง.........อิจฉาพี่จัง.........” บ่นอิจฉาเมื่อเห็นข้าวต้มในชาม
“ผมไม่ยักรู้เลยนะฮะว่าพี่ซึงฮยอนจะทำอาหารเป็นกับเขาด้วย........” บอกก่อนมองมาที่พี่ชายตัวสูง
“............................” สายตาที่พี่ใหญ่ส่งมาให้นั้นช่างดูน่ากลัวสำหรับซึงริ
“อ่า........เอาเป็นว่าผมไม่รบกวนพวกพี่แล้วดีกว่าฮะ........” เดินเลี่ยงออกมาก่อนที่เขาจะไม่มีชีวิตไปเจอหน้าพี่ยองเบ
“......กินข้าวแล้วจะได้กินยา.......” ร่างสูงบอกก่อนนั่งลงหยิบชามข้าวไว้ในมือ
“.....ฉัน...กินเองได้.......” บอกร่างสูงเมื่อเห็นว่าร่างสูงทำท่าจะป้อนให้
“แรงจะพูดยังไม่ค่อยจะมี....อย่าอวดเก่ง........”
“................................” เงียบไปก่อนจะอ้าปากรับข้าวคำแรก
“รู้สึกดีขึ้นไหม..........” ถามพลางตักคำที่สองขึ้นมาเป่าไล่ความร้อนให้
“...../// อือ.......” ใบหน้าซีดเริ่มขึ้นสีเล็กน้อย
และก็เป็นแบบนี้อยู่ตลอดเวลาที่ร่างสูงจ้องมองมาที่เขาอย่างไม่ละสายตา
การกระทำเหล่านี้ทำเอาร่างบางดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก
แต่......ดูเหมือนร่างบางจะดูเป็นวิตกกังวลอยู่มากเหมือนกัน
เม็ดยาถูกส่งมาให้ในมือ พร้อมแก้วน้ำที่ร่างสูงถือไว้ให้ร่างบางดื่ม
จียงจ้องมองเม็ดยาที่ได้อย่างไม่อยากกลืนมันเข้าไป
“เอาอีกแล้วนะนายเนี่ย.................” ร่างสูงบ่นออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าจียงจะไม่กินยา
“.........ก็.............”
“ไม่มีก็..........ไม่อยากหายหรือไง.........” จ้องถามอย่างบังคับ
“.....เอ่อ.................”
“โอเค..........ไม่กินก็ไม่กิน.........” ร่างบางถึงกับงงที่ร่างสูงยอมง่ายๆแบบนี้ แต่ก็ดูเป็นผลดีกับตัวเค้าเองเหลือเกิน
จียงเกลียดยาทุกชนิด.....
ถ้าเลี่ยงได้ก็จะไม่กินมัน ปล่อยให้อาการเหล่านั้นหายไปเอง
จียงกินยายากใครๆในวงก็รู้..........
แต่ก็เคยบังคับให้กินตั้งหลายหนเวลาร่างบางไม่สบายแบบนี้
“...............ทำอะไรน่ะ...........” ถามอย่างสงสัยที่อยู่ๆร่างสูงก็ยัดเม็ดยานั้นเข้าปากตัวเองพร้อมน้ำ ไม่ทันทีร่างบางจะได้ถามอะไรต่อไปร่างสูงก็จัดการรั้งใบหน้าคนตรงหน้าเข้ามาป้อนยาให้........ปากต่อปาก
ดวงตาเบิกกว้างอย่างตกใจกับการกระทำนั้นของร่างสูง
เรียวลิ้นที่ดุนดันเม็ดยาเข้ามาในโพรงปากของจียง ทำเอาจียงรู้สึกแปลกๆ
เม็ดยานั้นถูกกลืนลงไปแล้ว
แต่ร่างสูงยังคงไม่ยอมปล่อยร่างบางให้เป็นอิสระ
เรียวลิ้นเกี่ยวตวัดพันกันภายในอย่างอ่อนหวานจนไม่รู้สึกถึงรสชาติขมๆ ของยา
มันคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆหากร่างบางไม่ทำท่าขาดอากาศหายใจเสียก่อน
ร่างบางหอบสั่นสะท้านแทบขาดอากาศ
ใบหน้าขึ้นสีเรื่อชัดเจน จนรู้สึกได้ว่ามันร้อนแค่ไหน
“..................ทำไม..........” ร่างบางเอ่ยถาม
“.............................”
“................ทั้งๆที่นาย.....” น้ำเสียงเริ่มผิดปกติ
“............................” ร่างสูงรอว่าคนตรงหน้าจะพูดอะไร
“.....ชอบซึงริแท้ๆ............................”
“........เฮ้อ! นายนี่ยังไม่เข้าใจอีกหรือไงกันนะ............” สบถออกมาก่อนเชยคางคนป่วยให้เผชิญหน้ากันตรงๆ ทำให้เห็นน้ำตาคลอหน่วย
“.....ต้องให้ฉันบอกนายขนาดนั้นเลยเหรอ.......ว่าทำไม.....” ถามพลางปาดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน
“............ฮึก...พอเถอะ.................”
“ฉันชอบนาย” บอกเสียงดังฟังชัดกลบเสียงร่างบาง
“...........................” เกิดอาการเงียบขึ้นมาทันที สายตามองร่างสูงอย่างสงสัยในคำพูดนั้น
“...ฉัน-ชอบ-นาย.....” เน้นอีกครั้ง
“น...นาย.........ไม่ได้ชอบซึงริเหรอ.......” ถามทั้งที่หน้าขึ้นสี
“.....ถ้าเป็นเมื่อก่อนน่ะใช่....แต่ตอนนี้ไม่......” ตอบด้วยสายตาแน่วแน่
“............นาย...////” เหมือนจะพูดแต่ก็ไม่พูด ก้มหน้าก้มตาหลบร่างสูงอย่างเดียว
“ตั้งแต่ปีที่แล้ว...ที่ฉันชอบนาย...” เหมือนเข้าไปนั่งที่กลางใจร่างบางพูดในสิ่งที่ต้องการอยากรู้พอดี
“.........นานจัง...............”
“อืม........นานมากที่นายไม่รู้ตัวสักที.....”
“ก็...ใครจะไปรู้ล่ะว่านาย......////...”
“ซึงริรู้ และก็พยายามบอกนายหลายครั้ง.....” บอกพลางรั้งร่างบางเข้ามากอด
“....อื้อ...อึดอัดน่า.........”
“หลายครั้ง........ที่ฉันรู้สึกอยากดึงนายเข้ามากอด......”
“................................”
“หลายครั้ง........ที่ฉันอยากดึงนายออกจากผู้หญิงพวกนั้น........”
“................................”
“หลายครั้ง........ที่ฉันอยากจะทำร้ายผู้หญิงพวกนั้นที่ทำร้ายนายให้เป็นแบบนี้.....”
“................................”
“หลายครั้ง........ที่นายร้องไห้แล้วฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากมองอยู่ห่างๆ.....”
“................................”
“ไม่คิดจะพูดอะไรหน่อยเหรอ......”
“...อื้อ...ไม่เอา...ฉันอยากฟังนายพูด......” ร่างบางพยายามเกาะไม่ให้ร่างสูงจับเขาเผชิญหน้า
“.......ถ้างั้นฉันก็ไม่รู้น่ะซิว่านายรู้สึกยังไง.......”
.
.
.
“.....ฉันยังไม่กล้ามีความรักตอนนี้....ฉันกลัว.....”
“อืม...ฉันเข้าใจ.....”
“.....แต่...ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมฉันถึงรู้สึกอยากผูกมัดนายเอาไว้.......”
“ฉันยินดีให้นายผูกมัดฉันเอาไว้กับตัวของนาย...........”
“นาย......จะเสียเวลาเปล่าๆ......” บอกหน้าเศร้า
“ฉันรอมาได้ตั้งปีหนึ่งแล้ว.....รอต่อไปก็คงไม่เสียเวลาเท่าไร......” คำพูดหนักแน่นทำเอานัยน์ตาคลอด้วยน้ำใสๆ
“.....นายแน่ใจนะ........”
“แน่นอน...ฉันหวังว่าสิ่งที่จะผูกมัดเราสองคนคงจะเป็นด้ายแดงที่ใครๆก็ตามหา.....” กล่าวก่อนจูบซับน้ำตาให้ร่างบางอย่างหวงแหน
สิ่งที่จะผูกมัดงั้นหรือ
.
.
.
ก็คงเป็นกาลเวลาที่หัวใจสองดวงจะมั่นคง
Valentine ปีนี้ของควอนจียง
มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นอีกครั้ง
.
.
หวังว่าจะเป็นแบบนี้เรื่อยๆไป
t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek t-lek
Valentine ปีก่อนๆของควอนจียง
..........ถูกแฟนบอกเลิก..........
......เหตุผล......
..........เราเข้ากันไม่ได้..........
Valentine ปีที่แล้วของควอนจียง
..........สดใส..........
ทั้งที่คิดว่าคงไม่มีเรื่องดีๆเกิดขึ้น
.
.
แต่ก็เกิดขึ้นจนได้
Valentine ปีนี้ที่กำลังจะถึงของควอนจียง
กลัว
.
.
กลัวว่าจะเป็นแบบปีที่แล้วมา
กลัว
.
.
สิ่งที่ผูกมัดจะขาดออกจากกัน
“นั่งคิดอะไรอยู่.........” ร่างสูงเอ่ยเรียกทำเอาร่างบางสะดุ้งจากความคิด
“...มาตั้งแต่เมื่อไร.......” ถามไม่ทันจบก็ถูกร่างสูงจูบปิดปากเสียก่อน
“หวาน............”
“.....ลามก ///..............” ว่าพร้อมทั้งใบหน้าแดงเรื่อ
กับแฟนคนก่อนๆ ควอนจียงยังไม่เคยจูบถี่ขนาดนี้เลย
แต่กับซึงฮยอน........
ที่ร่างบางยังไม่เรียกว่าแฟนอย่างเต็มปากสักที
กลับ...........ต่างกันมาก
กับคนอื่นไม่ค่อยมีอาการหน้าแดงแบบนี้ หรือเพราะเป็นผู้หญิง แล้วเค้าต้องคอยป้อนสัมผัสให้
แต่กับซึงฮยอน..................เอาแต่ป้อนสัมผัสให้เสมอ...............
“แต่นายก็ต้องการไม่ใช่เหรอ.....แบบนี้น่ะ........” ว่าแล้วก็ก้มลงจูบอีกครั้ง
“...อื้อ...///// ถี่เกินไปแล้วนะ..........”
“..น่ารักจริง..........” ชมพลางลูบไล้ใบหน้าแดงอย่างอ่อนโยน
“...ไปอาบน้ำได้แล้วไป............” โบกมือไล่
“...ไม่อาบให้เหรอ.............” ถามด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์
“....../// ไปได้แล้ว..........” ทำท่าจะเอาหมอนใบโตไล่ ร่างสูงจึงยอมไปโดยดี
อยากจะบ้าตาย...........
หลายครั้งที่ถูกร่างสูงรุกเร้า แต่เมื่อปฏิเสธออกไป ซึงฮยอนก็ยอมแต่โดยดี
แต่อย่างที่ซึงฮยอนคงจะไม่ยอม...ก็คงเป็นปีนี้ซินะ
.
.
ไม่แน่อาจจะ......คืนนี้.......
สีหน้าที่ร้อนระอุบ่งบอกความคิดได้เป็นอย่างดี
ร่างบางคว้าเจ้าตัวการ์ตูนสีฟ้าของน้องชายตาหยีขึ้นมากอดเหมือนกับว่ามันจะซ่อนอาการเหล่านั้นได้
“...ดึกแล้ว.....ยังไม่นอนอีกเหรอฮะพี่จียง......” น้องเล็กที่เห็นพี่ชายที่ห้องนั่งเล่นจึงทักขึ้น
“....แล้วนายล่ะ..................” ถามกลับบ้าง แต่คำตอบที่ได้กลับมานั้นเป็นเพียงใบหน้าแดงๆ
“นายมีอะไรกับยองเบงั้นเหรอ.........” ถามเผื่อว่าเค้าจะช่วยแก้ปัญหาได้
“.....///////// ทำไมพี่คิดงั้นฮะ.........” แต่เหมือนว่าน้องเล็กจะเข้าใจไปอีกอย่างซะแล้ว
“ฮั่นแน่!!~ ยองเบทำอะไรน่ะ........” แต่ก็อย่างว่ามีโอกาสได้แกล้งก็ต้องแกล้งซิ
“ป...เปล่าสักหน่อย....../// ยังไม่ได้ทำอะไรเลย.........” ปฏิเสธเป็นพัลวัน
“ว่าแต่พี่นั่นแหละ! สัญญาอะไรไว้กับใครในคืนนี้.........” แล้วจียงก็โดนน้องเล็กเล่นงานกลับ
“ฉ...ฉันไม่ได้สัญญาอะไรไว้สักหน่อย ////” แล้วก็เกิดอาการเดียวกับน้องเล็ก
เกิดความเงียบชั่วขณะ ทั้งสองกำลังจมอยู่ในอาการเดียวกันไม่มีผิด
“ทำไงดี.........” สองเสียงที่ประสานออกมาเป็นคำเดียวกันในเวลาพร้อมกัน ทำให้ทั้งคู่หันมามองกันอีกครั้งก่อนจะสีที่หน้าจะเด่นชัดขึ้น
“พวกนายทำอะไรกันอยู่น่ะ...........” เสียงยองเบเอ่ยถามเล่นเอาสองร่างสะดุ้งพร้อมกัน
“.....เอ่อ......ว่าไงยองเบ.......” แล้วก็เป็นจียงที่ตั้งสติได้เร็วกว่าน้อง
“กำลังจะมีความสุข...........” น้ำเสียงที่พูดออกมานั้นพาเอาน้องเล็กมีอาการหนักกว่าเดิม
“...อ่ะ...เหรอ..................”
“ตามสบายเลยแล้วกัน...ยองเบ...........” เสียงพี่ใหญ่บอกก่อนอุ้มร่างบางไปที่ห้องทันที
“พี่จียง!” ร้องเรียกพี่ชายที่ถูกนำตัวไป ก่อนหันมามองพี่ชายอีกคน
“พร้อมหรือยังน่ะเรา................” คำถามที่เอาร่างของน้องเล็กสั่นเล็กน้อย
“ถ้าผมไม่พร้อม.....พี่ก็คงจะทำให้ผมพร้อมอีกเหมือนเดิมใช่ไหมล่ะ //////” ย้อนคำถาม เรียกรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของยองเบได้เป็นอย่างดี
แล้วร่างทั้งสองก็หายลับไปจากห้องนั่งเล่น
“เอ่อ.......ฉัน............” เสียงใสต้องการจะพูดอะไรบางอย่างกับร่างสูง แต่กลับพูดไม่ออก
“ว่าไง...................”
“...นาย......................”
“ไม่ต้องห่วงหรอก...ถ้านายยังไม่พร้อม......”
“ไม่ใช่นะ!..........อ่ะ...เอ่อ ไม่ใช่ เอ่อ..........”
“หมายความว่าไง...ที่ว่าไม่ใช่น่ะ........”
“.....................................”
“นายกลัวใช่ไหม...............” ร่างสูงเชยคางร่างบางให้ขึ้นมาสบตาคม
“......................................” ไม่มีคำตอบที่เป็นเสียง แต่คำตอบเหล่านั้นออกมาจากสายตากลมๆ บอกความหมายได้เป็นอย่างดี
“...ฉันสัญญา.....ว่าจะไม่ทำให้นายเจ็บแบบที่แล้วๆมาเด็ดขาด.....”
“.....................................”
“เชื่อฉันไหม ไว้ใจฉันหรือเปล่า.....จียง....” สายตาที่แน่วแน่ทำเอาร่างบางอ่อนยวบลงมาทันตา
“ฉันกลัว........ว่าสิ่งที่ผูกมัดนายกับฉัน.....จะขาดออกจากกัน......”
“ไม่มีทางที่จะขาดออกจากกันหรอก.......นายคิดว่าตอนนี้อะไรผูกมัดนายกับฉันอยู่”
“.....................................”
“.....................สำหรับฉัน.....ในตอนนี้มันคือ...จิตใจของฉัน...เป็นเหมือนกันหรือเปล่า”
“..........อือ......................” สบสายตาร่างสูงอีกครั้งก่อนที่เปลือกตาจะปิดลงรอรับสัมผัสหวานๆ
ความร้อนระอุที่แผ่ไปทั่วร่างกาย
.
.
แรงอารมณ์ที่ถูกพัดพา
ความรู้สึกหลากหลาย
ความกลัว
.
.
ไม่กล้า
.
.
สิ่งเหล่านั้นถูกพัดวนไปไกล
ลมหายใจร้อนๆลากผ่านผิวเนียนงาม...
ยามริมฝีปากอุ่นต้องเนื้อเนียน...
ความร้อนระอุแผ่ทั่วร่างกาย...
อย่างห้ามไม่ได้เลยที่จะสนองตอบการกระทำเหล่านั้น
“อือ......ซึง...ไม่ไหว...อาา...” ร้องห้ามแต่เสียงครางผะแผ่วนั้นกลับทำให้ทุกอย่างปั่นป่วนไปหมด
“.......อดทนหน่อยนะ...เพราะฉันก็ไม่ไหวแล้ว.....” กระซิงข้างหูอย่างอ่อนโยนแต่ช่างตรงกันข้ามกับการกระทำ
“...อึก...อื้อ!! อ๊า!!~....อาาาา............” อารมณ์ถูกปลดปล่อยอย่างสุดทน เมื่อแรงกายที่สอดประสานเข้ามาช่างรัญจวนจิตยิ่งนัก
“.....ขอโทษ.............” กล่าวขอโทษก่อนจะจูบปลอบโยน
ลมหายใจหอบประสาน ไม่นานนักก็เริ่มเป็นปกติ
“........นาย...ทำฉันเจ็บ..........” บ่นอุบออกมาพร้อมใบหน้าแดงๆ
“........ขอโทษ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ.........” บอกด้วยแววตาสำนึกผิด
“คิก...ดูนายทำหน้าเข้าซิ.....” หัวเราะเล็กน้อยก่อนที่มือบางจะลูบไล้ใบหน้าคม ไล้ลงเรื่อยยังแผงอกแน่น
“..............นาย...อึก...กำลังทำฉันปั่นป่วนอีกรอบ....”
“อ๊ะ! ฉ...ฉันไม่ได้ตั้งใจ...ขอโทษ.....” กล่าวขอโทษอย่างตกใจพร้อมละมือออกมาจากแผงอก
“......มันไม่ทันแล้วล่ะจียง........” บอกด้วยสายตาเจ้าเล่ห์
“......จะทำเหรอ....ไม่เอานะ แค่นี้ฉันก็ไม่ไหวแล้ว.............” ถามอย่างเป็นกังวลพลางพลิกตัวหนี หากแต่ถูกร่างสูงจับไว้
“............ไม่ได้เหรอ...............” สายตาที่ฉายออกมานั้นทำเอาจียงใจอ่อนลงอีกครั้ง
“.............................ตามใจ.........” หลังสิ้นคำพูดร่างบาง ร่างสูงก็ตรงเข้าปิดริมฝีปากอวบอิ่มทันที
บดขยี้เล้าโลมดุนดันแทรกลิ้นพัวพันอย่างกระหาย
ความต้องการเหล่านั้นหวนกลับมาอีกครั้ง
.
.
ปลุกปั่นด้วยอารมณ์แห่งปรารถนา
หากแต่กระทำไปอย่างแช่มช้าหยั่งต้องการละเลียดรสชาติเรือนกาย
.
.
ความวาบหวามทำเอากล้ามเนื้อที่ถูกสัมผัสเกร็งกระตุกเป็นช่วงไป
.
ริมฝีปากร้อนผ่าวลากไล้วนทั่วยังหน้าอกนวลเนียนของคนใต้ล่าง
ยอดอกแข็งตั้งชูชันขึ้นตามแรงอารมณ์
พลันมือหนาบีบนวดเคล้นคลึงยังสะโพกอิ่ม
“อือ.....................” เสียงครางลอดออกมาเป็นพักๆ ก่อนจะเพิ่มความเสียวซ่านขึ้นเมื่อร่างสูงลดกายล้อเล่นกับแท่งเนื้อร้อนของตน
“...รู้สึกดีมั๊ย...............” เงยหน้าถามร่างบางที่ตอนนี้ใบหน้าช่างยั่วยวนยิ่งนัก
“....บ....บ้า!........อื้อ....อืม อาาาาา..........” ร่างสูงยกยิ้มที่มุมปากกับเสียงครวญคราง ก่อนผละออกมาจากร่างบาง
“...ทำไม...นายไม่ทำให้ฉันบ้างล่ะ.................” เอ่ยถามร่างบางที่ไขว้คว้าหาตนอย่างทรมานที่ถูกขัดอารมณ์
“........ฉ.....ฉัน.......................”
“........ไม่ได้เหรอ...............” เป็นน้ำเสียงเดิมที่ร่างบางใจอ่อนทุกครั้งไป
“...........แต่ฉันทำไม่เป็นนะ.............”
“...ไม่ลองแล้วจะรู้เหรอ...................” กระซิบบอกก่อนรั้งร่างบางให้ลุกขึ้นนั่ง
“.........................................” มองร่างสูงอย่างลังเล ก่อนลดตัวลงแนบหน้าเข้ากับต้นขาแกร่ง
ปลายลิ้นเริ่มทำการหยอกล้อแก่นกายของร่างสูงทีละเล็กทีละน้อยอย่างค่อยเป็นค่อยไป เมื่อรู้สึกชินกับส่วนนั้นแล้วปากบางจึงครอบครองส่วนทั้งหมด ดุนดันดูดอมลิ้มลองรสชาติประหลาดที่ทำให้รู้สึกหิวโหย
“อือ....................” ร่างสูงครางออกมาอย่างพอใจก่อนเริ่มปลุกปั่นอารมณ์ร่างบางบ้าง เรียวนิ้วสะกิดเข้าปากทางรักก่อนที่จะสอดเข้าไปอย่างไม่รีรอ ทำเอาร่างบางสะดุ้งตกใจปล่อยแก่นกาย
“...อ๊ะ!!...............” ไม่ทันที่จะได้พูดอะไรร่างสูงก็จัดการปิดปากแดงทันทีพร้อมกับเรียวนิ้วเพิ่มเป็นสอง...สาม
“อื้อ!....อือ.........” ส่งเสียงท้วงติงกับความอึดอัดถาโถมเข้าทางด้านหลัง ร่างสูงปล่อยริมฝีปากร่างบางให้เป็นอิสระก่อนดันตัวให้ร่างบางหงายร่างลงกับเตียง
“.........รู้สึกยังไง...........” ถามพลางขยับนิ้วเข้าออก
“.......อึก...อึดอัด............”
“...ยังไม่ชินอีกเหรอ.....เมื่อกี้ก็.........”
“....จ...จะบ้าหรือไง.............” โวยวายพร้อมที่ยกกายเพื่อต่อว่าร่างสูงให้ถนัด แต่กลับเป็นการเชื้อเชิญให้เรียวนิ้วแทรกตัวลึกกว่าเดิม จนโดนจุดสัมผัสอันเสียวซ่านอีกครั้ง ร่างสูงจัดการถอนเรียวนิ้วทั้งหมดออกก่อนพลิกตัวให้ร่างบางอยู่ข้างบนแทน
“น.....นาย.....อย่าบอกนะ..........” ร้องถามอย่างตกใจ
“อืม.........ไม่ได้เหรอ...........” ใช้สายตาและน้ำเสียงเดิมที่ร่างบางปฏิเสธไม่ได้
“........นายนี่มัน..................” บ่นพึมพำ แต่ก็พยายามลดกายลงให้ตรงกับแท่งเนื้อร้อนนั้น แก่นกายร่างสูงเริ่มสอดแทรกเข้ามาเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหวของร่างบาง ไม่ปล่อยให้ร่างบางรู้สึกเจ็บปวดมากนักมือหนาสัมผัสเข้าที่ส่วนอ่อนไหวเพื่อบรรเทาอาการ และแบ่งปันความรู้สึกที่มีให้ เมื่อร่างบางลดตัวลงมาจนสุดก็ถึงกับน้ำตาล่วงด้วยความเจ็บปวดกับขนาดที่ต่างกัน และแผลเก่า
“ไม่ต้องทำแล้วก็ได้......อย่าร้องนะ........ฉันขอโทษ.......” ซึงฮยอนกล่าวพลางเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน
“.........อึก...ไม่เป็นไร.......ฉันต้องการ.......” บอกร่างสูงอย่างเอียงอาย พร้อมเริ่มขยับตัวขึ้นลงอย่างแช่มช้าดูดกลืนแก่นกายด้วยความนุ่มนวล แต่ร่างสูงนั้นแทบคลั่งกับสัมผัสที่ร่างบางกระทำ เมื่อเริ่มชินกับการเคลื่อนไหวแล้วร่างบางก็เริ่มขยับตัวขึ้นลงเร็วขึ้นตามแรงอารมณ์ที่ต้องการ ร่างสูงตอบรับอารมณ์ร่างบางด้วยการบดขยี้ปรนเปรอยอดอกเล็กด้วยริมฝีปากและปลายลิ้นร้อน ทำเอาร่างบางครวญครางกระเส่ารัวสะโพกตอบรับ มือบางจิกแน่นเข้าที่ไหล่แกร่ง
เป็นร่างสูงเองที่เริ่มทนไม่ไหวรั้งเอวบางให้ขยับตามความต้องการของตน ทวีความร้อนแรงขึ้นอย่างต้องการระบาย สะโพกที่ถูกกระแทกกายสวนขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า เป็นเหตุให้ตะกอนอารมณ์ถูกพัดวนจนแทบระเบิดออกมา ก่อนที่ร่างบางจะปลดปล่อยออกมาเต็มหน้าท้องแกร่งของร่างสูง ร่างสูงรั้งเอวนั้นอีกครั้งก่อนกดกระแทกลงมาพร้อมการปล่อยปล่อยเข้าไปในร่างบาง
“อือ...........................”
“ฉันรักนายนะ...จียงของฉัน....”
“.............อือ..............ฉันก็.....รักนาย.........” ตอบกลับเสียงแผ่วด้วยความอาย
อายทั้งคำพูด
.
.
อายทั้งการกระทำ
อายแม้กระทั่งความรู้สึก
.
.
THE END
กว่าจะลงเอยกันได้
อั๊ยยยย วาเลนไทน์ปีนี้ จียงจะไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้วเพราะมีโป้อยุ่ข้างๆ
>//////<
ชอบอ้ะค่า!!
ชอบการเขียนแบบนี้ มันอ่านแล้วแบบ อินไปกับเนื้อเรื่องเลย
แอบมี GDYB ด้วย กร๊ากกก
#1 By nyappy_pp on 2010-05-14 15:46